Үшөө нэгэ ном нара хараба. Уншагты, хүндэтэ нүхэд, нээрээ һонин ном:
«Сартуул-Гэгээтын дасанай байшан барилгануудай хана хаяагаар хараасгайнууд үймэлдэнэ.
Хаданууд, зунай халуун агаарай зэрэлгээн соо, маряажа байһандал, тобойлдоно. Дууһашагүй ажабайдалай зураг. Гэнтэ хүн бүхэнэй сэдьхэл соо һэриһэн һанал бодолнууд…
Эндэл бадарша ламанарай һүүдэрнүүд ябадаг байха. Саг үе соо тѳѳришэһэн,.. хооһон агаарһаа харюу хүлеэһэн… Һүүлшын зуун жэлэй үеын ламанарай нэрэнүүд дасанай хашаада байһан боро шулуун дээрэ сагааржа харагдана…
Сансарын хүрдэ –түрэлгын зоболонгой мүнхэ тойруулга. Тиигэбэшье эндэ найдалай туяанууд гэрэлтэнэ. Дэлхэйн хамаг абяанууд, бүхы үнгэнүүд сугларанхай… Үнгэрһэн ажабайдалаа дурсаһан энеэбхилэл… Хүн энэ дэлхэй дээрэ мүнхэ бэшэ.
Сансарын хүрдэ – жаргалтай үнгэрһэн жэлнүүдэй һанал бодолнууд, ерээдүйн тулилга, зоболон. Сонхын саана шууяһан үбэлэй шуурган… Аадар бороогой шууяан… Үхибүүнэй энеэдэн… Мориной түбэрѳѳн… Гудамжын хүн зоной хашхаралдаан… Унажа байһан набшаһадай аалихан һаршаганаан…
Сансарын хүрдэ – бүмбэрсэг дэлхэйн мүнхэ байдал. Бага балшар наһандаа бидэ тэнгэридэ, одо мүшэдэй саана ажамидарал заатагүй бии гэжэ һанагша бэлэйбди…»